COLABORACIÓNS ESPECIAIS

COLABORACIÓNS ESPECIAIS

(Salinas de Janublio, foto tirada de Internet)

Benqueridos lectores e seguidores (followers) do noso blog!

Dentro da campaña da Biblioteca do IESP Eusebio da Guarda para o curso 2019/20: “E logo ti, de quen vés sendo?” e na sección “OS ROSTROS DA CRISE”, continuamos dándolle voz a unha serie de personaxes que están en primeira liña, como é o persoal sanitario.

Temos a sorte hoxe de conversar con Julia Charlín Menéndez. Julia é unha rapaza loira, xove, da Coruña, a irmá intermedia de tres, que tivemos a sorte de ter como alumnos neste centro ao que nunca se deixa de pertencer.

Ten 23 anos e está nas illas Canarias (Gran Canaria) facendo o EIR (Enfermeiros Internos Residentes), un período de formación e especialización na rama de “Enfermaría familiar e comunitaria”. Unha vez superada a proba, tocoulle este período de formación de dous anos en territorio insular, no que xa case leva un ano.

En primeiro lugar, agradecemos a Julia que recibira de tan bo grado a nosa iniciativa.

-Como te encontras? -Ben, hoxe toca descanso despois dunha garda de 24 horas.

-Unha cuestión case fora de contexto, a túa escolla profesional é vocacional? -Desde logo que si, a maior parte dos meus familiares dinme que desde ben pequena sempre dicía que quería ser enfermeira. Aínda que parto dunha familia adicada ao ensino o mundo sanitario sempre tirou de min.

-Canto tempo levas nas Canarias? -Levo algo máis de 10 meses e estou moi contenta en todos os aspectos, tanto no profesional como no persoal. As Canarias gozan dun clima fantástico e dunhas paraxes únicas; nesta illa destacan o Roque Nublo e as dunas de Maspalomas. Tamén tiven a ocasión de estar noutras illas por motivos de formación (congresos) e son auténticas, temos un 75 % de desconto nos billetes de avión por traballar aquí. Tenerife ten algo de todo, é un continente nunha soa illa, desde o Teide ata o val da Orotava, La Laguna; Fuerteventura e as súas praias e Lanzarote deixoume impactada, aquel terreo volcánico, o Timanfaya ou as salinas de Janublio.

-Como son as comunicacións entre as diferentes illas? -Son doadas  a pesares da insularidade, hai transporte marítimo (ferry) entre elas. A maior parte dispoñen de aeroporto propio. Santa Cruz de Tenerife ten refinería e un porto de primeiro nivel e Las Palmas ten un porto estratéxico para as escalas no tráfico transoceánico, sendo un porto referente para o arranxo e mantemento de plataformas petrolíferas.

 (Julia Charlín, alumna que foi do 'Eusebio da Guarda'. As fotos de Julia son da súa propiedade)

-Onde vives? -Nas Palmas, encantada, é a cidade máis grande das illas, ten uns 380.000 habitantes.

-Como está o nivel de vida, o prezo dos alugueres, a cesta da compra? Non moito máis cara que na Coruña, salvo a vivenda que si é algo máis cara, tamén algún dos produtos alimenticios.

-Dáme unha visión da situación de alerta, do confinamento. -Quedou suspendido o transporte marítimo de pasaxeiros, menos o de mercadorías, a xente vai cumprindo co confinamento, e non se nota desabastecemento dos produtos básicos.

-Cóntame un pouco en que consiste o teu traballo. -Imos pasando por diferentes especialidades, así como por hospitais e centros de saúde.

-Como está a sanidade en Canarias e o papel das enfermeiras? -Ao meu parecer as funcións están máis protocolizadas, formando un verdadeiro equipo cos médicos, e ao mesmo tempo gozamos de bastante autonomía. A especialidade que fago eu en Galicia non está moi recoñecida.

-Como se vive desde dentro a crise sanitaria do Covid 19? - Por un lado bastante ben, xa que nos fixeron contrato fixo, pero por outro temos unha demanda, xa que quedamos sen guardias, e se as facemos temos que facelas como enfermeiros titulares pero cobrando como residentes.

-Fálame do tema tan recorrente das medidas de protección. -Os nosos EPIS (Equipos de protección individual) están compostos por: unha bata impermeable, unhas gafas, luvas e mascarilla cirúrxica, que vén ser a máis sinxela).

-Canta cousa! -Non creas, sobre todo se os comparamos cos EPIS dos chineses, que están na vangarda na loita contra o Coronavirus. Eles teñen dous gorros superpostos, 2 mascarillas, unha cirúrxica, que é a básica e outra con filtro, unha pantalla de gafas, calzas e un mono branco, ademais da bata impermeable.

-Dinos como vai a evolución da pandemia nas illas. -Os contaxios son menores que na Península, a illa que máis ten é Tenerife.

          -Como senta a homenaxe diaria ás 8 da tarde? -Senta moi ben, despois de toda carga de traballo que temos, un séntese valorado e recoñecido, algo bo tiña que ter estar en primeira liña.

          -O futuro como se presenta? -A miña intención é completar a formación  e poder voltar á terriña, sobre todo despois de coñecer outros modos de traballar e poder valorar e aprender.

          -Como pasas os teus tempos de lecer? -Aprecio moito o mar e a praia, así como a riqueza paisaxística. Vivo nas Palmas, unha cidade grande, con servizos e moita calidade de vida, e sobre todo temos un clima fantástico.

          -Entón non botas de menos os veráns entre a Coruña e terras de Arousa? -Polo clima non, pero si que boto moito de menos a familia e as amizades.

          -As postas de sol? - Espectaculares como as de Galicia, pero aquí está sempre está despexado.

          -A seguinte pregunta vén requirida polo tema. Fas uso das redes sociais? -Pois si, e bastante (WhatsApp, Facebook, Instragram). Son a miña ferramenta para estar comunicada. Pero boto de menos ir de tapas -aquí non hai-,  os churros tanto os do Timón como os de Bonilla, e os xeados da rúa da Marina (Colón , a Italiana ou Bico de Xeado), tamén as comidas caseiras da miña nai (lentellas, caldo…), e os arroces con marisco de meu pai.           Aquí nas Canarias voume acostumando e desfruto coas papas arrugadas co mojo picón e coa ropa vieja de carne, cos bocatas de chourizo de Teror... O que probei e non me gustou, aínda que é propio de aquí é o clipper de fresa, un refresco tan autóctono como a nosa “Estrella de Galicia”. A cervexa que máis se consume aquí é a Tropical, moito máis suave que a Estrella, algo parecida a Coronita.

          -En fin, Julia, non queda máis que agradecer a túa deferencia para connosco, e desexarche moi boa estancia, mellor formación e moitos éxitos, e xa sabes: “No Eusebio tes a túa segunda casa”.

(Julia en Fuerteventura)

Antonio Fondo (en comunicación telefónica transoceánica). Abril 2020

COLABORACIÓNS ESPECIAIS

 E TI, DE QUEN VÉS SENDO?

Benqueridos lectores e seguidores (followers) do noso blog!

Dados os tempos nos que estamos a vivir e como exercicio para a campaña promocional da Biblioteca do noso instituto (“E logo ti, de quen vés sendo?”), pareceunos interesante darlle visibiliade aos “ROSTROS DA CRISE”, todos os que non poden quedar confinados, aqueles que se nós amosan como esenciais e primordiais para manternos na loita contra o coronavirus:

- Persoal sanitario (medicina, enfermería, farmacia, servicios de limpeza e restauración, auxiliares, administrativos e demáis servicios).

- Alimentación (supermercados, panaderías, froiterías, carnicerías, charcuterías con todos os seus servizos, comida a domicilio, repoñedores, caixa, limpeza…).

- Sector primario (granxas, gandería, agricultura, leite, pensos, recollida…).

- Loxística (transporte de mercadorías, sobre todo as sanitarias, de alimentación, de equipos básicos; servizos de mensaxería e cartería, , abastecemento e mantemento  de informática, telefonía, auga, luz, gas, limpeza en xeral).

 

O primeiro rostro que vos imos presentar é o de Antonio Rodríguez Laglera, un vimiancés de 53 anos. De xove non tivo a oportunidade de estudiar e cedo empezou o seu periplo laboral, primeiro nunha fábrica de baldosas e alternaba co mundo da construción, sendo sempre un traballador que destacaba polo seu ben facer e as ganas de aprender. Pronto conseguiu un contrato no cantón de Jura (Suiza), concretamente en Delemont. Alí pasou varias tempadas, ata que casou e decidiu cambiar de aires, preparouse e foi obtendo as diferentes categorías do permiso de condución: camión, autobús, remolques…

Pronto empezou a traballar nunha empresa de transporte con camións no ámbito rexional, logo tivo un período como autónomo repartindo froita ao detalle. Tan pronto se viu formado apareceulle a oportunidade de lanzarse ao mundo do transporte nacional e internacional. Estes días segue a traballar como sempre, atravesando España e Europa enteira dunha punta a outra cun camión articulado e refrixerado de 16,5 metros de longo que cargado arrastra 40 toneladas de peso.

Poñémonos con el ao teléfono para ter ocasión de amosar algo da vida dun profesional das estradas. Empezamos: facémoslle uinha serie de cuestións sobre a materia.

- Cantos anos levas pilotando camións? - Media vida, 27 ou 28 anos.

- É moi solitaria a vida aos mandos dun camión? - Bastante, ha de gustarche moito, senón acabas queimado. Son moitas horas de soedade.

Antonio está casado en terras de Muxía mirando ao mar, ten dúas fillas e xa un par de netiñas, de toda a familia amósase moi orgulloso. Fai fincapé na importancia da preparación e do estudo como condicións básicas para atopar un posto no mercado laboral.

- Canto tempo pasas de media sin ver a familia? - O habitual son dúas semanas, pero nalgunha ocasión cheguei a estar sen vir a casa 2 meses.

- Que promedio de quilómetros ves facendo ao ano? -Eu diría que uns 150.000; noutras épocas máis, non estaban tan ben establecidos e normalizados os tempos de condución e dos descansos.

- Fas uso da telefonía móbil e das redes sociais? (A pregunta consigue que esboce un sorriso) - Son a miña principal compañía. Con elas mantéñome en contacto coa familia e coas amizades, tamén cos compañeiros de traballo, serven para pasar os tempos de lecer e descanso (películas, YouTube, Facebook, Whastup, Noticias e xornais da terra, música), e tamén son unha ferramenta de traballo moi útil (en función GPS, para recibir as ordes de expedición…).

- Como se leva o asunto do confinamento ou corentena e o peche da maioría destes establecementos e áreas de servizo? - A verdade é que na península están pechados na maioría, case non hai onde comer, nin onde asearse. Por Europa temos máis oferta de servizos nestes momentos.

- Como te amañas? Ou tes montada no camión unha cociña? - Como dicía, nestes momentos o que non leve provisións vaino pasar mal. O vehículo que manexo ten de serie unha nevera e tamén dispoño dunha cociña portátil de gas, ademais dunha cafeteira das modernas, non vou decir a marca que non quero facerlle competencia a Georges Clouney. Cando baixo a ver a familia levo comidas preparadas para varias veces, incluso levo carne fresca, peixe, patacas e ovos, non é a primeira vez que me poño a preparar unha tortilla de patacas, tempo temos dabondo. Ademais,  sempre levo moita auga, varios paquetes grandes. É fundamental estar ben hidratado e ben alimentado para conducir e sentirse ben.

- E o tema do descanso? - A maior parte dos camións teñen un par de literas ben xeitosas e cómodas, porque hai expedicións nas que imos dous condutores.

- Como está o tráfico rodado? - A dicir verdade baixou moitísimo, infúe a crise sanitaria. Os coches escasean pola rede viaria, o que si hai son camións. Chega a baixada ata tal punto que en moitas rutas podemos aforrar un 10 % dos tempos. A semana pasada nunha expedición da horta murciana a Piding (Alemania, a 10 km de Salzburgo), fun quen de chegar en tres horas menos, cando o habitual son 30 horas para máis de 2000 km. Cheguei a facer uns promedios de 80 km/hora en terras alemanas, algo impensable antes da crise.

- Respeto ao tema de comunicarse no estranxeiro, como o levas? -Galego e castelán, italiano e portugués sen problema por afinidade e similitude, francés (Jura é un cantón de fala francesa), inglés a nivel básico. E senón, sempre podemos recorrer ás señas, linguaxe universal.

- Que medidas de prevención e protección se están tomando co Covid 19? - Unhas boas mascarillas, luvas desbotables proporcionados pola empresa. Na maior parte dos sitios a onde acudimos para carga ou descarga tamén nós toman a temperatura e nos proporcionan hixiene. Sobre todo lavarse moito con auga e xabón ou con xeles de hidroalcohol. A exposición aos contaxios é grande, mais non tanto como a do persoal sanitario. Bueno, e despois “rezar para que non te pille o bicho”.

- Que opinión merece o persoal sanitario, as forzas de seguridade e da orde, sector alimentario…? - Teñen todo o meu recoñecemento e respeto, valoro moito o seu labor. A ver se entre todos saímos desta pandemia.

- Que papel representa o transporte por carretera nesta sociedade? - É fundamental, unha gran porcentaxe de mercadorías chegan a destino por estrada: produtos sanitarios, alimentos, bens de equipo… Se para o transporte para a economía.

- Por último, poderías presentarnos un esquema da túa última semana de traballo? - Por suposto, hai unha semana saín de Mazarrón (Murcia) provisto de leituga, tomates e pementos para unha distribuidora alemana próxima a Salzburgo; logo baixei cara a Italia bordeando Eslovenia e cerca de Croacia para a zona de Treviso (próxima a Venecia), aquí carguei de elementos mecánicos e de servizo para o País Vasco, concretamente para Irún. Unha vez descargado tiven que acudir a Navarra, unha das grandes despensas de verdura deste país, aquí cargáronme de produtos conxelados para a zona de Ferrol, deixarei o camión na nave na zona de Lugo (os aparatos de refrixeración son autónomos, teñen o seu motor e depósito de combustible propios, non hai máis que axeitalos ao tipo de produto que levemos cargado). Uns 5000 km para 7 días de estrada, farei o meu descanso para ir ver a familia e en dous días de novo en marcha.

- Sei que tes viaxado a sitios moi curiosos e diferentes. Poderías falarnos dalgún? - Hai tres ou catro anos fixen varias expedicións con castañas do Caurel e de Quiroga para Italia, principalmente para facer Marrón Glacé. Nos últimos tempos antes de estoupar o asunto vírico viaxaba moito con mexillóns da zona de Cambados para a illa de Sardeña, tiña que ir por estrada ata Xénova e de alí en ferry. Nalgunha ocasión fun ata Edinburgo, o tema de adaptarse a condución pola esquerda para nós é bastante doado. Tamén fun a Irlanda varias veces, a súa rede de estradas é moi similar á da Galicia de anos atrás. A Suecia fun atravesando en ferry desde Dianamarca. A dicir verdade, estou moi contento do meu traballo, gústame e desfruto da condución. A Polonia, tamén cheguei.

- Moitas grazas amigo condutor, vémonos nas estradas da vida!!

Antonio Fondo, profesor do IESP ‘Eusebio da Guarda’ (transcrita dunha conversa)

 (A foto xa ten uns aniños: os profes son Antonio e mais Charo. Entre os alumnos está Gadea, Virxinia, Andrés... Podedes axudar para que poidamos citalos a todos. Moitas grazas)