OS ROSTROS DA CRISE
Benqueridos
lectores e seguidores (followers) do noso blog!
Dentro da campaña da
Biblioteca do IES Eusebio da Guarda para o curso 2019/20: “E logo ti, de quen vés sendo?” e na sección “OS ROSTROS DA CRISE”, continuamos
dándolle voz a unha serie de personaxes que están en primeira liña. Hoxe
traemos as experiencias e vivencias do personal da Alimentación.
Como ben sabedes, é
un sector fundamental e non sempre tratado co debido respecto e merecemento.
Temos escoitado noticias nas que non se pode
caer máis baixo, do tipo: “enfermeira,
médico, caixeira de supermercado… son invitados con anónimos a deixar as súas
vivendas”. Todos sabemos que a covardía agóchase e viaxa na noite dos
tempos, sempre temos constancia dela na civilización, como sentimento do medo e
das miserias humanas.
Vimos de falar hoxe
con varias das 19 persoas desa pequena gran Familia, así se chama a cadena de
supermercados, esta sitúase na zona das Conchiñas, rúa Alcalde Lens. O
establecemento leva funcionando algo máis dun cuarto de século.
Habitualmente viña
tendo un horario bastante amplo, desde as 9 da mañán ata as 10 da noite,
dependendo da temporada. Hoxe os horarios sufriron algún cambio debido aos
efectos da pandemia, abren de 9 da mañán a 8 da tarde, facendo un alto entre as
3 e as 3 e medio da tarde para desinfectar e facer limpeza.
Nel traballan: Iria,
Sofía, Silvia, Patricia, Alfonso, Charo, Noelia, Cristina, Vanesa, Sonia,
Rocío, Beatriz, Manuel, Jori, Isabel, Maica, Raquel, Mar, Víctor e Lorena.
Imos presentarvos a Lorena Mallo Gómez, carballesa
nacida na Coruña, ten alma de locutora de radio, dálle xeito ás cuñas das
promocións do día. Leva traballando no ramo da alimentación máis de dúas
décadas, a metade da súa idade.
A todo esto, esta
entrevista estase a facer vía WhatsApp, abusando algo dos audios, xa que a
estas horas, noite xa, Lorena está bañando a súa filla pequena, porque estas
persoas tamén teñen familia.
-Que tarefas vés
desempeñando na tenda?
“Son
charcuteira e tamén fago os descansos de carnicería e pescadería e tamén boto
unha man na reposición de productos nas estanterías”.
-Contanos algo das
medidas de protección.
“Desde
o primeiro día contamos co necesario, vén un dos xefes traelo persoalmente,
dispoñemos de: luvas, mascarillas, pantallas de metacrilato, solucións
alcohólicas…”
-Como foron os
primeiros días de cara ao público sen unas normas claras e precisas?
“Tomamos conciencia da situación que
nos deparaba o Covid 19, tamén tíñamos información de como se contaxiaba, das
medidas hixiénicas a tomar, así como o distanciamento físico, tamén se limitou
o aforo e pechouse a entrada pola rúa Corcubión”.
-Cantas veces
debíchedes repoñer os productos hixiénicos nos primeiros días?
“Os productos de hixiene e limpeza foron
moi demandados, desde a lixivia, o xabón
para lavadoras, e sobre todo o papel hixiénico, literalmente voaba. Houbo
xornadas nas que houbo que repoñelo varias veces, tamén tiñamos que ir
acompañados do persoal de Seguridade, ou ir dúas, “parecíamos un convoi blindado”, saír do almacén e chegar ás
estanterías sen nada, faciámonos paso como podiamos, incluso con algunha
alocución: “por favor, apartádevos do
camiño, levamos mercancía perigosa””.
-Abusando da
confianza, cóntanos como vivíchedes entre vós eses momentos, a xente amontoándose,
saltando as normas, levando todo por diante.
“Ben coñeces a nosa tenda, por
momentos a situación chegaba ao descontrol, por sorte reacionouse pronto e ben,
entre todos houbo momentos delicados, parecíamos arrastrados da rabia, a
tristura ou a depresión… Como grupo medramos, sobre todo como persoas: uns días
caíache a alma aos pés e viñan as demais a animarte, outros días era ao revés,
parece que todo isto nos colleu co paso cambiado”.
-Como foi o
comportamento da clientela?
“En xeral ben, houbo xente que incluso
escribeu ao Departamento de Atención ao Cliente eloxiando o noso desempeño.
Como che digo estamos moi sensibles, pasamos da tristura a emoción, por sorte
prevalece o apoio mutuo, o agradecemento e as mostras de cariño. O 1 de maio,
un neno veciño adicoume un debuxo pegándoo
na porta da casa. Xa ves, un aténtico tobogán de sensacións e de emocións”.
A continuación
falamos con Manuel Iglesias Balboa,
un rapaz venezolano con case medio século de experiencia vital nacido en
Caracas, de ascendencia galega por parte de nai e pai, encárgase do reparto a
domicilio, servizo que vén facendo desde hai un ano. De aspecto serio e tímido,
pero dilixente nos seus cometidos. Cóntanos que hai dous anos que tivo que tomar
o camiño de volta dos seus pais, a
situación social e política non a era máis idónea -por certo situación á
inversa da que levou a seus pais ao Caribe na segunda metade do século XX.
-A que te adicabas
en Venezuela?
“Era xerente xeral da Crysler Fiat”.
-Adáptaste ben á
vida en España?
“Unha cousa é vir de vacacións e outra
cousa moi diferente é o traballo. A min gústame España, fun educado nesta
cultura, aínda que o fora en Venezuela, pero as circunstancias van mudando”.
-Como valora a
clientela o teu traballo? Son amables contigo?
“Pasa como co tema sanitario, non
somos suficientemente recoñecidos”.
-Cal é a túa misión
na tenda?
“Eu
levo os pedidos a domicilio tanto os que se fan vía telefónica como os que se
solicitan na tenda. A maioría da xente é e agradable e valora o noso traballo,
pero tamén hai moito medo debido á crise sanitaria. Se me sobra tempo boto unha
man na orden das filas e acceso”.
-Cantos quilómetros
fas de media a semana coa furgoneta?
“Máis de 500, algunha semana paso dos
600, pero moitos pedidos son servidos a pé polas dificultades de aparcamento”.
-Como te tratan as
compañeiras e compañeiros de traballo?
“En Alcalde Lens fanme sentir como
unha gran Familia, tamén fago servizos noutros establecementos da marca, na rúa
Gran Canaria, nos Rosais e en Tornos, en todas elas son ben recibido. Estou moi
contento”.
-Como é o protocolo
de desinfección dos carriños e da furgoneta?
“A furgoneta límpoa a fondo, tanto ao
comenzo como ao remate da xornada laboral e tamén entre os distintos servizos. No
aspecto persoal uso mascarilla, pantalla, luvas e solucións
desinfectantes. Antes e despois de cada entrega desinféctome”.
Agora tócanos
conversar con Raquel López Tajes,
quen leva dezaoito anos traballando no ramo, aínda non alcanza os 40 anos. É unha
digna representante da Costa da Morte. Carácter e servicialidade acuñados da
beiramar camariñá, filla de mariñeiro e palilleira-agricultora con berce nunha
familia numerosa e moi unida.
-Cal é a túa misión
na tenda?
“Son a Coordinadora, somos 19 persoas,
fago de todo ou case de todo, boto unha man no que se precise”.
-Como vos
adaptáchedes ás medidas que viñeron dadas pola pandemia?
“Reduceuse o horario e fixéronse máis
reforzos nas diferentes seccións,
reforzouse a limpeza e a desinfección, incluso pechamos media hora a
hora do xantar para a hixiene da tenda, tamén se contratou máis persoal para a
limpeza e a desinfección, colocáronse mamparas para as caixeiras, fixéronse
separación nas diferentes sección (pescadería, carnicería e charcutería)”.
-Relátanos un pouco
os cambios de hábitos a hora de facer a compra, a periodicidade desta, a
repercusión económica.
“Mudaron os modos de mercar, notamos
un descenso de case un terzo nas ventas, os motivos son dous:
-
a cantidade de familias que se
mudaron ao rural, ás segundas residencias, e
-
o outro económico, a cantidade de
familias que non dispón dos recursos suficientes para mercar o básico.
Hai xente que vén mercar case todos os
días, pero os máis veñen cunha periodicidade entre os 5 e 10 días, o volume da
súa cesta é maior. Hai clientes que fan os pedidos por vía telefónica para non
saír da casa, nós temos un servizo a domicilio que é gratuíto se o montante supera
certa cantidade.
Estamos a vender moitos produtos
básicos, desde os de limpeza e hixiene ata os usados en repostería. Por outra
banda acusamos o descenso na venta de repostería industrial e preparados
lácteos, tipo iogures”.
-Como leva o teu
pequeno (6 anos) iso de que chegues a casa e non te poida bicar ou dar unha
aperta?
“Moi ben, cando chego a casa paso ao
baño para asearme e desinfectarme debidamente, el agarda como un cabaleiro a
que saia, despois xa nos podemos acarantoñar”.
Desde este humilde heraldo dámoslle as
grazas a todo o persoal do Familia da rúa Alcalde Lens. Forman parte esencial
das nosas vidas e sobre todo como provedores da nosa alimentación, e como
doadores de sorrisos, iso si, por debaixo de mascarillas e pantallas.
Vémonos no super!!!
Antonio Fondo
Rodríguez (Usuario do Super), membro do profesorado do Instituto ‘Eusebio da
Guarda’ da Coruña.
